We hadden er al jaren over gesproken, nu moest het er maar eens van komen, een trip naar de sneeuw. Dan niet het gewone skiwerk, nee, daar houdt Fredje niet van. We willen meer spektakel en net weer wat anders. Het wordt dus een trip naar Lapland.
Na enige tijd een en ander bestudeerd te hebben, komen we een kant en klare reis tegen bij OAD. Lekker makkelijk, snel boeken en genieten. Navraag gedaan bij vrienden en kennissen of er interesse is om mee te gaan, zodoende ontstaat er uiteindelijk een reisgezelschap van 5 personen, wij tweetjes natuurlijk, aangevuld met Brenda, Mark en Cindy.
Aangezien we nog niet eerder naar de kou zijn geweest, kopen we beiden een nieuwe skibroek, wat thermische onderkleding en sokken. Deze zullen we, zal later blijken, zeer hard nodig hebben.
Zondag 9 januari 2011
Het is zo ver.
Aangezien we om 6 uur 's morgens al gaan vliegen, hebben we rond 1.30 uur al bij Brenda afgesproken, Mark en Cindy ontmoeten we op Schiphol. Na een rustige, nachtelijke tocht door de randstad arriveren we om 3.00 uur in de vertrekhal, waar Mark en Cindy na een kwartiertje ook aankomen. Snel inchecken en op naar Starbucks voor een heerlijk bakkie, hebben we wel nodig na een zo goed als slapeloze nacht. De vlucht vertrekt perfect op tijd met voor ons een vrije rij stoelen, zodat Fred daar lekker onderuit kan zitten en nog een uurtje slaap in kan halen. Al vrij snel daalt het vliegtuig ter hoogte van de poolcirkel voor een tussenlanding in Rovaniemi. Hier stroomt bijna het hele vliegtuig leeg, slechts enkelen blijven zitten. Met wat nieuwe kerosine en vele mensen voor de terugvlucht naar Amsterdam erbij, vertrekken we nog eens 300 km noordelijker om in Ivalo te landen. Hier verlaten we, samen met nog eens 15 man, het vliegtuig, om met de auto te vertrekken naar het Wilderness Hotel in Nellim, onze uitvalbasis voor de komende week.
Aangekomen in het hotel worden we, samen met Brenda, ondergebracht in een groot appartement met een ruime keuken en woonkamer en 2 aparte slaapkamers. Dit ziet er al goed uit. Mark en Cindy zitten een etage hoger in een hotelkamer. 's Middags krijgen we speciale warme overall's, schoenen, extra sokken en enorme wanten, welke wij de gehele week kunnen gebruiken. Gauw even rondkijken en de eerste foto's schieten, want om 15.00 uur wordt het al donker. Vrij snel komen we er achter dat je goed moet oppassen waar je loopt, op een pad is het oke, ga je er even naast zak je gelijk tot aan je knieen in de sneeuw. De vroege duisternis is de eerste dag wel vreemd, al snel heb je zin in diner en al nog sneller slaap, het is namelijk al een tijdje avond voor je gevoel. Toch maar vroeg naar bed, de nacht er voor was immers ook al kort.
Maandag 10 januari 2011
Vandaag staat er een langlaufdag op het programma, met de gidsen Matti en Oti. Omdat het in januari nu eenmaal lang donker is, beginnen alle tochten deze week pas om half 11. Lekker rustig aan dus 's morgens en eerst een stevig ontbijt. De temperatuur valt enorm mee. Waar we op alles waren voorbereid, blijkt het maar 4 graden te vriezen. Dat hebben we in Nederland al zo vaak gehad, moeten we daarvoor naar Lapland???
Dan is het tijd om de ski's onder te binden. Jeannette is redelijk handig hiermee, Fred staat enorm te stuntelen. Bij de eerste afdaling gaat het dus al fout. Je moet met een bocht naar rechts, de linkerski gaat echter naar links, met als gevolg na 5 minuten langlaufen al een boom tussen zijn benen. Net op tijd kan hij de boom grijpen en tot stilstand komen. Zo wordt het wel een hele lange dag.
Daar waar Jeannette lekker doorgaat, lijkt het ook met Fred iets beter te gaan, tot de volgende afdaling. Daar gaat het echt mis en ligt hij met zijn snuit in een enorm pak sneeuw. Het is voor hem niet mogelijk om nog omhoog te komen, ook niet met hulp van de gids. De ski's gaan even uit om weer op de been te komen, de rest is al uit het zicht verdwenen. Toch komt het helemaal goed als in het bos een aantal rendieren een 15-tal meters voor hem het pad oversteekt, die pakt hij toch maar even mee.
Iets verder staat de rest van de groep al te genieten van een warm bessensapje aan de rand van een meer. Aan de andere kant van dit meer lopen ook wat rendieren rond. Het is echter nog steeds wat donker en het is ook wat gaan sneeuwen, waardoor het onmogelijk is om hier een mooi plaatje van te schieten.
Na het sapje besluit Fred terug te keren richting hotel met Oti, de rest van de groep kiest voor een wat langere trip met Matti. Dit geeft Fred wel de mogelijkheid om bij het hotel de terugkomst van de anderen te fotograferen en te filmen.
Jeannette daarentegen heeft de kunst van het langlaufen goed afgekeken van Matti en gaat als een speer. Als ze omkijkt blijkt ze al snel een gat van zo'n 100 meter te hebben met de rest, ze wacht maar even. Dan krijgt ze weer het signaal om te gaan, gewoon het pad volgen. Na enige tijd volgt een heuveltje, snel wordt deze hindernis ook overwonnen. Maar waar is de rest, nu schrikt ze wel even, er is niemand meer te zien. Gelukkig komt na een paar minuten de eerste schim aanzetten. Ze krijgt direct een signaal van pauze te zien, oke. Later volgt de rest, allen seinen voor pauze, jawel, het is duidelijk.
Na een lekker bakkie gaat de tocht verder, net voor het hotel wacht nog een flinke klim naar boven. Dit is andere koek. Jeannette gebruikt de juiste techniek, echter op een gegeven moment gaat ze steeds verder achteruit bergaf. Er wordt al snel besloten de ski's uit de doen en lopend bergop te gaan. Het is echter lastig op die helling om dat te bewerkstelligen en onder luid gelach van Cindy volgt dan het moment waarop ze achterover in een berg sneeuw knikkert en ook niet meer omhoog kan komen. Cindy trekt haar met behulp van een van de stokken uit de sneeuw. Dit is het moment om de ski's vaarwel te zeggen en de tocht te voet te beeindigen.
Na een warm bakje thee, gaan we nog wat sleeen, onderweg had Fred wat slee's zien liggen bij een leuke helling. Al snel voegen Mark, Cindy en nog 3 anderen zich bij ons. Na een uurtje als kleine kinderen, op nog kleinere sleetjes, gekken en vooral lachen, wordt het echt te donker en moeten we er mee stoppen, tijd voor weer een warm bakje thee.
Tijdens het avondeten wordt de geslaagde eerste dag nogmaals doorgesproken, dit lijkt een fantastische week te gaan worden.
Dinsdag 11 januari 2011
Vandaag gaan we op zoek naar rendieren en gaan we ijsvissen. De tocht gaat per sneeuwscooter. Volgens de beschrijving zouden we naar een rendierboerderij gaan, het wordt echter een trip naar een voederplaats in het wild, met daarna een kijkje in een coral, waar de plaatselijke boeren de komende dagen de rendieren naar toe gaan jagen, om daar de rendieren te scheiden en naar de rechtmatige eigenaar te brengen. Naast twee gidsen worden we ook begeleid door een van de plaatselijke boeren, die rendieren heeft rondlopen en een stuk meer pacht om te vissen.
Eerst volgt er een korte uitleg over het gebruik van de sneeuwscooter, waarna een even gaan oefenen op het nabij gelegen meertje. Na een rondje heb je het gevoel te pakken en kunnen we de bossen in. Al snel stoppen en strooien we wat hooi uit. De rendieren kennen deze plek, want nadat we wat afstand hebben genomen, komen de eerste al te voorschijn. Door de afstand en het nog steeds ontbrekende licht is het niet echt makkelijk om alles goed op de plaat te krijgen, maar toch hebben we een paar leuke foto's. De coral is niet echt bijzonder, dus maar snel weer op pad met de sneeuwscooters, dit is wel enorm leuk.
Na een korte tocht stoppen we bij een hutje, voor de lunch. Deze bestaat uit een simpele soep met wat wortel, aardappel en wat rendiervlees met daarnaast een sandwich met kaas en natuurlijk warme bessensap. Doordat de sandwich is ingepakt is met aluminiumfolie, is het mogelijk om deze met een vork in het kampvuur te houden, zodat je een heerlijke tosti krijgt. Het is hier belangrijk om warm te eten en te drinken om onderkoeling tegen te gaan.
Nu wordt het tijd om richting een meertje te rijden om daar eens het geheim van het ijsvissen te ontdekken.
Wel, dat valt wat tegen. In het meertje staan wat boompjes. Deze geven posities van wat netten aan. Bij het centrale boompje wordt een gat gehakt, bij een andere alleen een gaatje geboord. Hier wordt een touw vastgeknoopt aan het net, zodat men bij het grotere gat het net kan binnenhalen, met de hopelijk nodige vis. Daarna kan men met het touw het net weer terugtrekken en vastzetten voor een volgende vangst. Na dit een aantal maal gezien te hebben, is het goed geweest. Zo spannend is dit nu ook weer niet. Ook wordt het wat donkerder en frisser. Tijd om maar te vertrekken richting hotel voor weer een heerlijke maaltijd en een lekker koud drankje.
Woensdag 12 januari 2011
Vandaag staat een van de hoogtepunten deze week op het programma, een tocht van zo'n 80 km met sneeuwscooters over meren en door de bossen. De temperatuur daalt langzaam, dus maar warm aankleden vandaag.
Uitleg is nu niet nodig, gisteren hebben we de machines redelijk leren beheersen. We vertrekken, met tweeen op een scooter, door een stukje bos naar het Inari-meer. Op het meer zijn wat locals bezig met vissen. Daar stoppen we even om te kijken hoe de vangst is. Tevens showt Marco, een van onze gidsen vandaag, op een kaart de route voor vandaag. Het zal afwisselend bos en meer worden. De stukken op het meer gaan over een voorgereden pad. De snelheden gaan tot zo'n 60 km/uur, dan gaat het stuur toch wel redelijk stuiteren. In de bossen ligt de snelheid beduidend lager, het pad is soms redelijk smal en kronkelig. Toch zijn deze stukken waanzinnig mooi om doorheen te rijden.
Op een stil stukje meer ligt zoveel sneeuw, dat de ijsmassa iets onder water is gedrukt. Dit zorgt met de verse sneeuwlaag voor een prachtig vlak stukje rijplezier. Hier gaan we even plezier maken. De passagiers stappen af, zodat je de scooter voor jezelf hebt en de gelegenheid krijgt om even los te gaan. De snelheden hier lopen op tot 95 km/uur rechtdoor tot 60 km/uur in scherpe bochten. Na een paar minuten wisselen, zodat ook de ander kan spelen met deze waanzinnige apparaten. Mark krijgt het als een van de weinige voor elkaar om om te gaan met zijn scooter. Door het water op het ijs is zijn straf een nat pak.
Jammer dat er in Nederland niet zoveel ijs en sneeuw ligt, dit is echt fantastisch!!!!!
Na dit speelkwartiertje gaan we weer verder met een steeds mooier wordende tocht. Brenda wordt ergens in het bos nog gelanceerd, als zij met haar compagnon Margreet, van het pad raakt en in de lossen sneeuw terecht komt. De scooter zit vast en beide dames liggen te rollen in een dik pak sneeuw. Je kunt jezelf niet omhoog duwen, aangezien deze sneeuw zeer los is en ook niet echt plakt. Rollend lukt het beide dames om toch omhoog te komen, de gidsen Marco en Stuart rijden de scooter weer los.
Op het einde van de dag stoppen we bij een bevroren waterval. Dit toont maar weer eens aan hoe koud het hier kan zijn. Iets wat we zelf ook nog gaan meemaken, hoewel het vandaag rond de min 10 is. Op de scooter merk je dit niet, het is te mooi om daar aan te denken.
De dag eindigt nog beter als er rond 21.00 uur een melding komt dat er een klein beetje noorderlicht te zien is. Gauw naar het appartement voor de camera, dat mogen we niet missen. Het begint inderdaad voorzichtig, maar rond 23.00 uur is het werkelijk prachtig. Met het hotel op de voorgrond ontstaat er al gauw een sprookjesachtige sfeer. Een geweldige afsluiting van de dag, om 23.30 uur is de voorstelling echter ineens voorbij.
Donderdag 13 januari 2011
Vandaag een sneeuwschoenwandeling. Het wordt een tocht om nooit meer te vergeten!!
Ondanks dat de temperatuur inmiddels min 17 is, adviseert men om een dun jasje aan te doen. Je bent bijna de gehele dag in beweging en zal het daarom niet al te koud krijgen. Daarom maar het besluit genomen om hetzelfde aan te doen als met het langlaufen.
Na het ontbijt worden we voorzien van lange, vreemde frames, oftewel de sneeuwschoen. Deze worden met touwen en riemen vastgebonden aan je schoenen, zodanig dat een scharnierende beweging mogelijk is om normaal te kunnen lopen. Ook krijgt iedereen nog twee stokken voor de nodige steun op de hellingen, die ons deze dag opwachten.
In het begin is iedereen het er over eens, dit is makkelijk. We gaan vrolijk op pad, met de gidsen Stuart en Katy, door sprookjesachtige bossen. Het is vandaag ook veel lichter, zodat er onderweg regelmatig een stopje is om wat te fotograferen.
Ergens in de bossen stoppen we, sprokkelen wat hout voor een vuurtje en drinken we een warm sapje. Fred heeft wat rendieren gespot en sluipt er voorzichtig naar toe. Helaas, op het moment van de eerste foto krijgen ze hem in de smiezen en buigen snel af.
De lunch bestaat nu uit weer een lekkere tosti, met daarnaast een stuk worst. De worst is nog geheel bevroren en ondanks het vuurtje lukt het niet om deze te ontdooien. Jammer, een lekker warm worstje gaat er altijd wel in.
Vol goede moed gaan we verder, nog niemand is al moe of verveeld zich.
Dan gaat het ineens mis. Paniek bij Stuart, er klopt iets niet. Snel overleg met Katy, die ook schut met haar hoofd. Wat is er dan???? We gaan weer verder, bergop. Na een kwartiertje gaat het nog steeds bergop, dit begint wel zwaar te worden. Telkens is er overleg tussen de gidsen, maar telkens lopen we weer verder, bergop.
Na enige tijd gaat Stuart toch maar eens bellen, nog steeds vraagtekens bij ons. Dan stappen enkele mannen naar voren om toch maar eens te checken wat er loos is. Wel simpel eigenlijk, we hadden voor een bergrug uit moeten komen en zitten er nu achter. Dit betekent dus klimmen,klimmen en klimmen. Maarrrrrrr……. Alles wat je omhoog gaat moet ook weer afgedaald worden. En van de ervaringen uit Oeganda weet Fred wel hoe zwaar dat kan gaan worden. Maar er is wederom geen keuze, dus gaan we weer, bergop.
De verzuring slaat bij sommigen in de benen, ook bij Fred. Na nog een klimmetje houdt Stuart even een stop om wat te zoeken met zijn kompas, dit lucht net genoeg op om de verzuring uit de benen te krijgen. Weer is er telefonisch contact, het begint ook al te schemeren.
Er wordt afgesproken dat Marco, die van de sneeuwscooters, ons ergens op een meertje oppikt, scheelt ons een heel stuk lopen. Inmiddels zie je bijna niet meer waar je je voeten wegzet en de een na de ander valt om. Er zijn er maar een paar die rechtop blijven, waaronder Jeannette met haar superconditie. Nu gaat het constant naar beneden en ook op de manier waar Fred al voor vreesde, veel vallen en opstaan.
Uiteindelijk bereiken we een bekend meer, hier waren we met het langlaufen. Dat betekent dat het hotel nog zo'n half uurtje weg is. Dit is ook de plek waar is afgesproken om ons op te pikken, echter er is niemand. Dus wachten we maar even. Na enige tijd stilstaan begint de koude een rol mee te spelen. Zolang je in beweging bent gaat het wel, maar stilstaan… Na een half uurtje beginnen sommigen te verkleumen, wat nu. Er zijn twee paden naar het hotel en we weten niet welke Marco neemt. We nemen de gok, stilstaan is nu geen optie meer, we moeten verder. Na 30 meter ziet Jeannette de koplampen op het andere pad, gelukkig daar zijn de sneeuwscooters. Ook hebben ze chocolade bij voor ons, we kunnen wel wat energie gebruiken.
Met acht man in de slee en twee achterop vertrekken we per scooter naar het hotel, Stuart en Katy blijven achter, zij worden later opgepikt. Door de bossen is het al frisjes, als we dan ook nog een stukje over de weg heen gaan, is het echt koud. Iedereen is blij bij het hotel te zijn, THEE, THEE en nog meer THEE!!!!!!!!! Of toch maar warme chocomelk, als het maar warm is.
De rest van de dag is Stuart natuurlijk het middelpunt van elke manier van spot die je maar kan bedenken. Hij is blij de volgende dag te vertrekken om naar school te gaan, hij baalt nog het meeste van iedereen.
Dit is dus zo'n dag om nooit meer te vergeten!
Vrijdag 14 januari 2011
Vandaag is er een vrije dag ingepland, je kan zelf kiezen wat te doen. Wij kiezen,samen met Mark, er voor om bij het hotel te blijven, de rest gaat cultuur snuiven in Inari. Mark wil wat werken en slapen, wij gaan in de omgeving wat fotograferen. Door alle drukte en de vroege schemering is daar nog niet veel van gekomen. Bij min 20 lopen we een stukje langs de weg op advies van Marco. In de buurt is een bruggetje met stromend water, zeer fotogeniek. Inderdaad is dit een mooi stekje. Jeannette probeert nog af te dalen richting het water, al snel staat ze tot aan haar middel in de sneeuw. Dit is onbegonnen, de foto's moeten maar vanaf de brug gemaakt worden. Zo slenteren we wat rond en maken wat mooie plaatjes. De ochtend vliegt voorbij, voor we het weten is het weer lunchtijd.
Na de lunch vergezeld Mark ons tijdens een tripje naar een houten orthodoxe kerk.
Het is een leuke, maar ook frisse wandeling. De kerk is klein, maar heel mooi, midden in het bos. Op de terugweg zien Mark en Jeannette wat rendieren in een weiland bij een huis. We kloppen aan om te vragen of we wat foto's mogen maken, helaas blijft de deur dicht. Er blijft niks anders over om dan maar terug te gaan, we willen ook achter het hotel nog even kijken, in de voorgaande dagen hebben we daar wat leuke stekjes gezien, maar waren we niet in de mogelijkheid hier eens rustig te kijken. Ook nu is de tijd kort, zoals al de hele week zakt de zon weer vroeg onder en komt de maan al op.
Toch hebben we nog wel een uurtje wat kunnen schieten, de natuur is hier geweldig mooi, je kunt er gewoon niet genoeg van krijgen.
Tijdens het eten komen ook de verhalen van de anderen ons ter ore. Inari was wat tegen gevallen. Er was maar een museum open, verder is er nog wat gewinkeld. Wij zijn blij dat we niet zijn meegegaan.
's Avonds gaan we op pad om het noordelicht te spotten vanaf het Inari-meer, Jeannette blijft achter, het is zeer bewolkt en de kans is superklein. Fred gaat wel mee, hij wil geen mogelijkheid missen om dit natuurverschijnsel mee te maken.
Het wordt zoals verwacht een treurige tocht.Het is best leuk op het ijs in het donker, maar het noorderlicht blijft weg door het dikke wolkendek.
Alsof het zo moet zijn, bij aankomst krijgen we van Jeannette te horen dat er bij het hotel wel wat te zien was, Fred had echter de camera bij, balen.
Zaterdag 15 januari 2011
Vandaag misschien wel het klapstuk op het programma, een huskysafari.
Na het ontbijt is het een herrie van jewelste achter het hotel. De honden worden voor de sledes gespannen en zijn super enthousiast. We gaan gelijk kijken, ondanks de temperatuur van min 26.
Het is al geweldig leuk om dit te zien, wat gaat het straks wel niet worden. We kunnen niet wachten. Toch nog even geduld opbrengen, al snel worden we door Christoph, de Franse gids bijeen geroepen. Christoph heeft hier totaal 59 honden zitten, waaronder ook de nodige puppy's. Er zitten 6 honden voor iedere slee, er gaan twee man per slee. Eentje mag voorop zitten onder een warm slaapzakje, de andere gaat achterop sturen en remmen, indien nodig zelfs wat meeduwen. Het sturen is makkelijk en doe je door je gewicht in de richting te brengen waar je naar toe wilt, naar links om linksaf te gaan en naar rechts voor rechtsaf. Ten alle tijden de beugel vasthouden en remmen doe je door een grote ijzeren kram in de sneeuw te drukken met je voet, klinkt simpel, is ook simpel, de honden volgen toch hun baas, die voorop gaat.
Jeannette gaat als eerste onder de slaapzak, Fred gaat eerst nog wat onwennig van start. Eerst een stukje door het bos, dan de weg over richting het Inari-meer. Daar wacht Christoph tot iedereen is aangesloten. Op het moment dat ook wij aansluiten en de slee tot stilstand komt krijgt Fred aan weerzijden een hond voorbij, totdat de touwen tegen zijn benen aan klappen, dat remt de honden af. Wat blijkt, Mark heeft contact met de slee verloren, Cindy, voorin, is machteloos en blij dat alles stopt. Mark komt even later aangerend, hij kon de honden niet bijhouden.
Eenmaal op het meer wordt het makkelijk. De honden lopen relaxed en volgen het spoor. Aan de horizon zien we prachtig licht door de opkomende zon. Het is weer een sprookje waar we in zitten, we genieten met volle teugen van de tocht en het prachtige uitzicht.
Hilarisch is het gedrag van de honden. Heeft een van de honden van de eerste slee ergens geplast, vliegen er zes honden per slee er achter er vol naar toe om eerst eens rustig te snuffelen en ook een plasje te doen. Zo hebben we wel regelmatig wat oponthoud, maar het is wel komisch. Een poepje doen gebeurt ook om de zoveel tijd, wat de honden eten weten we niet, maar erg vaak wordt onze slee geremd doordat er een hond zijn kont naar beneden duwt, ook hier geldt, als de een klaar is begint de ander.
Na enige tijd wordt er besloten om van rijder te wisselen. Jeannette is nu aan de beurt en zeer fanatiek gaat ze van start. Ze stept aan alle kanten mee, maar de slee draait constant in de verse sneeuw en remt daardoor steeds erg af. De achterstand op onze voorgangers wordt langzaamaan steeds groter. Na een korte tijd besluit Jeannette het stuur weer over te dragen aan Fred. Dit gaat iets beter.
We stoppen weer in een stukje bos bij wat hutjes om de honden te laten rusten en zelf even op temperatuur te komen. Gauw een kampvuur en, ditmaal voor het eerst koffie en thee. Wel weer een welkom warm bakje soep en een lekkere tosti, opgewarmd in het vuur.
Ditmaal duurt de lunch ons wat te lang, we willen weer sleeen.
Fred legt nogmaals de stuurtechniek uit en Jeannette gaat het weer proberen. De honden staan te springen van enthousiasme, dit beloofd wat. Inderdaad gaan we als een speer van start. Jeannette heeft nu van het begin af aan de controle over de slee. We vliegen het ijs weer op, waar al veel te snel Christoph de boel afremt voor een hergroepering, daarna krijgt Jeannette er de snelheid niet meer in bij de honden, jammer. Weer lekker relaxed toeren we over het ijs, langzaam richting hotel.
Op het einde van het meer moeten de honden erg steil omhoog, Jeannette duwt uit alle macht, maar de slee glijdt eerder terug dan dat hij vooruit gaat. Net op het moment dat Fred uit wil stappen, gaat het toch langzaam omhoog. We steken de weg weer over, nu nog een stukje bos en we zijn weer een geweldige ervaring rijker. Eenmaal bij het hotel worden de honden extra bedankt door ons, zo ook door hun baas. Snel een warm bakje, de temperaturen zijn nu echt wat je verwacht, 300 km boven de poolcirkel.
Door de koude is het ook zeer helder, de verwachting is dan ook erg groot dat er vanavond weer noorderlicht gespot kan worden.
Om 21.15 uur kan Fred niet meer stil zitten, hij vertrekt naar het meer.
Daar aangekomen belt hij direct naar Brenda, er is al prachtig licht zichtbaar. Snel de camera in orde maken en volop genieten en fotograferen. Al snel komt de rest ook een kijkje nemen.
Dit is een geweldige afsluiting van een al geweldige week. Na een uurtje zakt het licht langzaam af, zo ook wij.
Na nog een bakje thee is het tijd om maar eens onder de wol te kruipen, het was een drukke, maar oh zo mooie dag.
Zondag 16 januari 2011
De dag van vertrek.
Niemand heeft zin om weer naar huis te gaan, maar toch leveren we na het ontbijt onze geleende spulletjes in. De koffers zijn gepakt, nu nog wachten op de taxibus. Deze komt rond tien uur aan en snel laden we de spullen in. We nemen afscheid van de hartelijke medewerkers en met weemoed nemen we plaats in de bus.
Onderweg zijn we getuige van een prachtige zonsopkomst, al snel arriveren we op het vliegveld.
Hier is het superrelaxed inchecken, er gaan maar weer weinig mensen vanaf hier weg. Met de hand worden we ingecheckt, snel nog een winkeltje bekijken en door de controle naar de gate. Dit alles kost ons nog geen half uur. We hebben wel eens anders meegemaakt.
Na de controle nog een drankje voor onderweg en dan wachten op het vliegtuig. Al snel landt er voor onze ogen de boeing 737 van transavia. Deze wordt door een dik ingepakt persoon naar de gate gestuurd. Deze persoon komt binnen om het boarden te regelen, wat blijkt het is dezelfde dame als van de incheck. Op de vraag waarom ze bij het boarden weer mijn paspoort moet inzien, terwijl ze iets eerder ons heeft ingecheckt moet ze lachen "het is een klein vliegveld". Als ik dan ook vraag of zij inderdaad het vliegtuig naar de gate heeft begeleid, lacht ze nog harder "dat ben ik nu aan het leren".
Gelukkig zijn er ook nu nog volop plaatsen over, waardoor wij beiden 3 stoelen tot onze beschikking hebben. Na dus een relaxte vlucht van iets meer dan 3 uur, zitten we al boven een helder, maar groen Nederland, we zijn al veel te snel weer thuis.
In de auto onderweg snel weer files en drukte, waren we nog maar in dat stille, maar oh zo mooie Lapland, niet zo ver weg, maar toch zo anders.
